#67 De bosmuizen

Terwijl evenementen worden afgelast, met argwaan wordt gekeken naar Brabant en Italiaanse regio’s worden afgesloten, voetbalwedstrijden worden verboden en handen schudden door de hoogste baas van het land wordt afgeraden, gaat Eland vandaag voor het eerst naar de crèche. Hier bij De Bosmuizen geldt (nog) geen sociale onthouding. Bij de ingang van het lokaal staat een flesje desinfecterende handgel. Daarna schud ik de handen van de pedagogisch medewerkers van de groep die de komende tijd mijn 2-jarige zoon zullen opvangen.

Twee ochtenden per week zonder afleiding schrijven, boekjes maken, de was ophangen en boodschappen doen. Vandaag was vooral voor mij erg wennen. Niet voor Eland. Hij trok bij binnenkomst zijn jas uit en mengde zich onbeschroomd tussen de andere bosmuizen. De leidster stelde nog voor om bij het raam even naar hem te zwaaien, maar mijn gang naar buiten werd niet eens meer door hem opgemerkt. ‘Het kan nog wel eens lastig zijn voor de ouders om weg te gaan’, werd me al eerder verteld. ‘Zeker de eerste keer’. Maar ik voelde het niet. En hij evenmin. Het geluk droop van zijn gezicht. De trots spatte uit zijn ogen.

Thuis. Ik verleg de focus naar werk. Verder met het boek. Volgende week wil ik een eerste concept opsturen naar de opdrachtgever, maar ik kan me niet concentreren. Mijn gedachten gaan niet over hoe het bij de bosmuizen is, of mijn zoon al naar zijn papa of mama heeft gevraagd, of hij inderdaad geen goedkope aardbeien ranja maar gewoon water in een bekertje krijgt, of dat ik het nou wel goed had uitgelegd met zijn dikke groene sokken die hij nu aanheeft omdat het anders misschien te koud is op de vloer, maar eigenlijk te dik zijn voor zijn schoenen, vandaar dat ik andere schoenen in de rugzak heb gedaan en een paar dunnere blauwe sokken voor als ze naar buiten gaan en dan de andere schoenen nog een beetje stroef lopen waardoor hij misschien struikelt… Nee, mijn gedachten gaan over de schuifdeur van het kantoor die dicht is waardoor ik hem niet kan horen als hij wakker wordt. Dat terwijl hij helemaal niet thuis is. Heb ik het traphekje boven dichtgedaan? Waarom ben ik weer vergeten om nieuwe batterijen te kopen voor de babyfoon zodat ik hem hier kan horen! Dingen waar ik nu helemaal niet over na zou hoeven denken en tot 12:30 uur vanmiddag ook niet over na wil denken. Wat neemt zorgen toch veel ruimte in, begrijp ik ineens. De zorg en verantwoordelijkheid voor een kind heeft ook de structuur van mijn hersenen aangepast. Die reageren hetzelfde ongeacht mijn zoon er wel of niet is. Zorgeloos is nog het kind. Onbevangen, onpartijdig, open open, frank en vrij, ongekunsteld, onnozel.

Ik druk de computer weer uit. Eerst maar even wennen. Deprogrammeren. Eerst maar even bewust zijn van deze mijlpaal. Eerst maar even de wijzigingen integreren. Eerst maar even koffie drinken en de krant open slaan. Maar daar opent zich het enorme kabaal over COVID-19. Heb ik mijn handen eigenlijk wel gewassen toen ik vertrok..? Was ik maar een bosmuis.

#66 Peuterbadmuziek

Ik ben in het zwembad. Op het terras bij het peuterbad en onder een box waar op dit moment muziek uit klinkt van Queen, Enrique Iglesias en Marco Borsato. Tien minuten geleden nog niet. Toen spuugde de playlist van Spotify feestnummer over het peuterbad uit. Geen hele slimme lyrics bevatten deze partyhits en ze gaan over zuipen en pijpen, en iets met een kind van de duivel. Niet mijn genre. Blijkbaar is er markt voor.

Ik vraag de badmeester of hij zeggenschap heeft over de peuterbadmuziek van het zwembad. Yes! Hij heeft de playlist zelf uitgekozen, heeft het zo vaak gehoord dat hij niet eens meer echt hoort welke teksten er uit de boxen komen. Nou, pijpen en zuipen dus. Hij dacht dat feestmuziek wel paste bij het feestje met friet en frikadellen op ons hetzelfde peuterterras. Klein onzorgvuldigheidje op een zondagmiddag.

Ik vertel de badmeester dat mijn zoon van 23 maanden oud nog niet begrijpt wat zuipen en pijpen betekent. Over een jaar pikt mini-Stuubs waarschijnlijk de woorden wel op. ‘Ja, sorry oma dat leert je kleinzoon op zwemles..’, hoor ik mezelf al zeggen als ik dit zomaar laat gebeuren. Want over een jaar willen we hem misschien hier laten survivalzwemmen. Krijgt ‘ie een Krokobill zwembroek bij cadeau. Als het aan de playlist ligt rijd ik liever een stukje verder naar een ander zwembad. Maar nu Olivia Newton John met John Travolta over het peuterterras swingt is de sfeer van het peuterbad weer iets dichter bij – al mogen ze nog wel een stap zetten – de belevingswereld van de peuterpopulatie. En fans van Enrique Iglesias.

#65 Horrorvlucht

Dag mooie man, het viel wel mee in Drenthe, toch? Ciara. De eerste goede storm in je leven. We zaten veilig binnen. Ik ben zelfs nog even naar een jamsessie geweest in de buurt. ’s Avonds laat lees ik nog even de weerberichten en het nieuws. Vluchten werden geannuleerd, voetbalwedstrijden afgelast, bomen vielen om, daken gingen kapot, Domino’s Pizza die niet thuisbezorgde. Drama voor Nederlandse begrippen. Ik kijk een filmpje waarop te zien is hoe een vliegtuiglanding met heel veel wind eruit ziet en goed afloopt. Ik lees het woord ‘horrorvlucht’. Paniek en doodsangsten in een vliegtuig dat niet kan landen en maar weer terugvliegt naar Madrid of London. Zo’n vlucht had jouw eerste vliegervaring kunnen zijn.

We zouden aanvankelijk gistermiddag naar Tenerife vliegen, maar de reis werd een dag na de boeking al geannuleerd. Had niets met Ciara te maken. Wel met een volle accommodatie. De reissom kregen we afgelopen week teruggestort. Het was de tweede mislukte poging om deze maand naar La Gomera te gaan. Papa’s geliefde La Gomera. Ik vond een all inclusiefje Alanya of Taba ook wel prima, maar mama zei: “Nee, we gaan naar La Gomera. Het is jouw droom om met Eland langs dat strand te lopen.”

Papa begreep niet waarom de boeking steeds niet wilde lukken. Nu wel. Gelukkig hebben mama en ik ons overgegeven aan de stroom. Die stroomde niet. Niet naar La Gomera. Niet nu. Het stormde wel. Heel hard. Als we echt hadden doorgezet hadden we vast nog wel wat gevonden voor deze week. Zeker omdat je nog net geen twee jaar oud bent, mag je voor veertig euro administratiekosten haast gratis mee. Het was financieel interessant om het er niet bij te laten zitten. Gelukkig bleven we wel zitten. Zijn we niet tegen de stroom in gaan zwemmen. Lieten we zelfs de droom even wachten. La Gomera. Daar was trouwens vorige week het Coronavirus gespot. Zaten we misschien nu op het strand van La Gomera alle kuchende Duitsers te ontlopen. Zaten we ook niet rustig, hè… Gisteravond zat je op mama’s schoot op de bank in plaats van in een horrorvliegtuig. En heeft papa weer eens muziek gemaakt in een groepje. De laatste keer was trouwens veertien jaar geleden. Op het eiland La Gomera en met twee Duitsers…

#64 Handleiding

Mini-Stuubs logeert morgen een nachtje bij opa en oma. Oma wilde wel graag een handleiding maar die hebben we niet paraat. Nee, we kijken meestal gewoon naar hem en doen dan juist wel iets of juist niet. Maar ja, dat kan oma niet raden. Wel kunnen we melden dat ‘ie ’s avonds niet eet, niet slaapt maar wel heel gezellig is. Ach, ik kan wel even een lijstje maken.

  • In de auto heeft hij graag het bruin met wit gevlekte paard bij zich. De twee veulens optioneel. Het zou kunnen dat hij om ‘Pumba’ vraagt. Het is niet nodig om de DVD van de Lion King op te zetten, hij bedoelt mama en baby panda.
  • Wat betreft zijn eigen entertainment voor de dag: hij kiest zelf waar hij zin in heeft. Verdiep je even in de Vrije School-principes. Een boekje lezen moet je zien als zes boekjes lezen. Hij heeft ze snel uit, slaat met regelmaat wat pagina’s over en benoemt trots wat hij allemaal op de plaatjes aantreft. ‘Kaar’ is klaar! Volgende boekje… Opruimen doet hij in de regel zelfstandig of met een klein duwtje in de rug.
  • Eten: de beste kans op succes is iets van vlees. Een kipcorn bijvoorbeeld. Kibbeling doet het ook goed. Vergeet de saus niet. Albert Heijn heeft een pittige sinaasappeldressing die hij lekker vindt. Gewoon AH merk. Appelmoes is een ‘must have’ in huis. De rest? Zonde van de tijd in de keuken. Je kunt eigenlijk direct het toetje opdienen. Bij voorkeur soya yoghurt in verband met zijn gevoeligheid voor melkproducten of lactose waar hij jeuk van krijgt. Stukjes fruit er door voor de vitamientjes.
  • Mocht de situatie zich voordoen dat je hem terecht moet wijzen, zet hem dan niet in de hoek. Hij doet dit meestal uit zichzelf of hij werpt zichzelf tragikomisch tegen de vloer. Geen zorgen, het is maar een schwalbe. De gele en rode kaart zitten in de luiertas tussen de boekjes.
  • Het kan zijn dat hij om ‘mama’ vraagt. Maar dat doet hij eigenlijk de hele dag en nacht. Tot afgelopen week was iedereen ‘mama’. Ook het meisje bij de HEMA, ook de buurman. Ook ik was wekenlang ‘mama’. We denken dat het luiheid is, een kronkel in zijn hoofd of het komt door Barbapapa. Want Barbapapa is voor hem papa en er is maar een Barbapapa. Wederom, geen zorgen. Het is een misverstand welke hij deze week gaat oplossen.
  • Het kan zijn dat hij om ‘papa’ vraagt. Zet dan seizoen 2 van Barbapapa op. De dvd zit in de luiertas bij de panda’s. Of via Netflix. Hij weet hoe hij moet inloggen.
  • Je doet hem een groot plezier als je met hem naar een weiland of manage gaat met paarden. Een muts wil hij niet op zijn hoofd en handschoenen zijn voor mietjes. Kijk er niet raar van op als hij met de paarden begint te praten.
  • Indien je nog naar de supermarkt moet om appelmoes te halen, ben je er dan van bewust dat je een BN’er in het winkelwagentje hebt zitten. Iedereen kijkt naar hem alsof ze hem kennen en willen iets van hem. Geen zorgen, hij is gewend aan deze aandacht en voelt prima aan als iemand te dichtbij komt. Hij zwaait naar iedereen en geeft mensen die het wat moeilijk hebben altijd wat extra aandacht. Denk hierbij aan mensen in een rolstoel of Arabieren op leeftijd die op een bankje buiten zitten.
  • Instructies bij het kijken van Barbapapa: liefst niet te lang. Hooguit twee keer drie korte afleveringen. Dat komt neer op zo’n 21 minuten. Verwacht vanaf nu niets meer van hem. Hij is verhuisd naar de wereld van Barbapapa en denkt dat hij met Barbabenno een mysterie aan het oplossen is. Nogmaals, geen zorgen. Zo ziet hij er altijd uit als hij naar de Barbapapa’s aan het staren is.
  • Muziek: vanavond danste hij op Alibi van David Gray. Spaanstalig met gitaren is ook leuk. Wel akoestisch! ‘Op een grote paddenstoel’ is nog altijd geen succesnummer. Zelf muziek maken vindt hij het leukst. De steel drum zit in de luiertas in het vakje van de billendoekjes. Mocht je voor dit instrument kiezen, ga er dan vanuit dat hij erop wil spelen al zittend op de salontafel. Foutje van mama.
  • Mini- Stuubs slaapt graag uit. Geen zorgen, 10.00 uur is heel gebruikelijk.
  • Zes schepjes geitenmelkpoeder op 180 ml lauw warm water voordat hij naar bed gaat. Bedtijd is 19.00 uur. Maatschepje zit in het pak van Holle.
  • Zwalken is moe. Opeens heel druk worden ook.
  • ‘Paat’ is paard, maar ‘paa-t’ (met een accent op de ‘t’) is bad. Je raadt het al. Hij wil dan in bad. Temperatuurmeter voor het water zijn we vergeten om in te pakken.
  • Voor het slapen gaan helemaal insmeren met olie van Neutral. Zit in de toilettas met daarin ook zijn exceemcreme, koelzalf, cetamacrogrol en billenspray. In de ochtend op nieuwe insmeren.
  • We hebben een vast bedritueel wat niet helpt.
  • Wees alert op misleiding! Hij roept gemiddeld een keer per avond ‘poep’ als hij in bed ligt en wijst dan naar zijn achterwerk. Het is een list! Een sluwe manier om aandacht te vragen.
  • Wees extra alert op het verschil tussen misleiding en een grapje. Mocht je terloops vragen waar zijn neus zit, dan zal hij zijn oor aanwijzen. Geen zorgen, hij corrigeert zich doorgaans zelf met een lach om zijn eigen grap.
  • Sluit alle ramen en deuren van de kelderkast als je koffie gaat drinken. Hij gaat hoe dan ook op zoek naar koek. Koek is voor hem een eierkoek of rijstwafel. Die kun je hem op ieder moment van de dag voeren. Mocht je het vergeten, geen zorgen! Hij gaat ze zelf wel zoeken. Waarschijnlijk in de kelderkast.
  • Zorg dat hij voldoende water drinkt. Vul zijn flesje extra bij want de jungledieren hebben ook dorst.
  • ‘Nee’ is nee.
  • ‘Wauw’ is onder de indruk.
  • ‘Oké’ is precies wat het woord doet vermoeden.
  • ‘Patèh’ is water. Goed om te weten.
  • ‘Proost’ vertaalt hij automatisch naar het Engelse ‘cheers’. Zorg bij een proostmomentje dat hij te allen tijde zijn beker bij de hand heeft, anders proost hij met zijn vork of desnoods met zijn bord.
  • Ben je na al dat spelen met hem een beetje moe, laat hem dan wat meehelpen. Je kunt hem gewoon vragen om de borden op het aanrecht te zetten of wat prulletjes in de vuilnisbak te deponeren (als ‘ie dat al niet heeft gedaan). Niet bang zijn om te veel van hem te vragen. Even de vloer laten vegen kan best. De bezem zit in de luiertas.
  • Hij is zijn vocabulaire flink aan het vergroten en hij doet recentelijk ook weer een beroep op een aantal woorden uit de oude doos. Woorden die hij een half jaar geleden al gebruikte maar uit zijn woordenschat verdwenen leken. ‘Moma’ en ‘Bopa’ zijn hiervan enkele voorbeelden. Dat is leuk voor jullie.
  • Sorry dat alles een beetje door elkaar heen staat, maar dan weet je hoe hoe het er hier soms aan toe gaat. Mocht er echt iets zijn dan pakt hij de ‘foom’ wel om ons te bellen. Veel plezier!

#63 Kraangogels

19-2

Heb je ook wel eens dat je een kind, wat niet jouw kind is, en dat net leert praten, niet verstaat? Dat je niet weet wat hij of zij bedoelt? Mini-Stuubs is begonnen aan het opbouwen van een vocabulaire en zegt ‘kak’. Iedereen denkt dat hij een synoniem voor stront gebruikt, maar ik weet wat hij bedoelt. Omdat ik er bij was toen het woord voor het eerst uit zijn mond rolde. Ik heb het veelvuldig meegemaakt en in diverse ontwikkelingsfases. Als een kievit streek ik vaak neer op het deel van het weiland waar de gezinnetjes zaten en ging dan op andermans nest zitten. Een nest met al kinderen. Dan had ik de periode vanaf de geboorte gemist en stapte ik ergens halverwege de peutertijd in. Liep ik zevenentwintig groeisprongen achter. Achter de feiten aan.

Hoe leuk ik de kids ook vond en hoeveel ik ook van ze hield, ze kropen uiteindelijk altijd op schoot bij hun moeder. Nu ben ik wel de echte papa. Sommige patronen in het leven zijn haast te onmogelijk om te doorbreken. Toen ik Mevr. Stuubs leerde kennen werd ik opnieuw geconfronteerd met een mannetje dat uit een ander nest kwam. Dit keer weliswaar een nest dat al drie jaar geleden was opgeheven. Ik kwam in het leven van Grote Broer toen hij bijna zes jaar werd. Ik kende zijn geschiedenis niet. Ik wist niet dat hij geen champignons lustte. Afgelopen zondag werd hij negen en begin hem nu steeds beter te begrijpen. Maandag vierden we zijn verjaardag en werden zijn twee nieuwe nesten bij elkaar voor even gesmeden als één nest. Voor hem, maar ook voor ons, een cadeau dat de op afstand bestuurbare auto op rupsbanden overstijgt.

‘Bambijn’. Ik weet dat het mandarijn betekent. ‘Maam’ is een banaan. Ik vind het zo ontzettend gaaf dat ik weet wat hij bedoelt. Dat ik hem het gevoel kan geven dat ik hem begrijp in zijn verbale communicatie. Dat ik niet achter feiten aanloop. Dat ik met Mini-Stuubs mee groei. Elke dag. Zo anders dan voorheen. Zo op de maat. ‘Bal’ is een bal. Foutloos. ‘Happie happie’ is eten en dan wil meneertje op zijn stoel ‘sitten’. Als we proosten schakelt hij over naar het Engels. Zeggen wij proost, zegt hij ‘Tjiers!’ En als we elkaar een smakelijk eten wensen roept hij vloeiend: ‘Kákluk!’ Als ik even niet oplet en hij mijn telefoon te pakken heeft, weet ik het direct omdat ik ‘wawooooooo’ in de kamer hoor.

Mini-Stuubs is vooral gek op ‘gogels’. Net als opa Stuubs. Die telt sinds kort zelf in termen van vogels. Als een nieuwe maateenheid. Afgelopen weekend ging hij even 1050 kilometer op en neer naar Frankrijk om 268.000 kraangogels te spotten. ‘Dat zijn dus 255 kraangogels per kilometer’, legde hij uit. Opa Stuubs weet alle gogels te onderscheiden van elkaar. Mini-Stuubs nog niet. Een uil reken ik daarom goed. Net als dat ik dolfijn goedkeur: ‘sisss’. Alsook de walsisss. ‘Mèèèè’ is een schaap, ‘waf waf’ een hondje en feitelijk alles dat hoog op vier poten staat een ‘paat’. De zebra is natuurlijk ook een soort paard, maar een giraffe…

‘Hoppaa!’ is als iets enigszins succesvol uitpakt. Hij heeft het van zijn moeder overgenomen. Gisteravond deed ‘ie mij na toen Ajax al na een minuut scoorde tegen Chelsea. ‘Tadaa!’ Ja, hij was nog laat wakker. Hij had beter nóg later naar bed kunnen gaan want sindsdien ging het helemaal mis in London. Drie keer ‘tadaa’ aan de andere kant en twee keer rood. ‘Hoppaa’… Maar bij het woord ‘gogel’ maakt mijn hart een sprongetje. Ik zie hem het woord finetunen, proberen, testen, onbeschroomd en met vragende ogen. ‘Gogel’. Dan heb ik met hem te doen. Omdat ik achter zijn ogen zie dat hij weet dat gogel door Opa Stuubs met een ‘v’ wordt uitgesproken. Onderzoekt hij de ‘v’ die soms ook als Arabisch klinkende ‘h’ eruit komt. Ben ik zo onder de indruk van zijn taalontwikkeling, zijn succesbeleving en het verband leggen tussen alle fragmenten die hij tot nu toe heeft opgeslagen. En ik was en ben er bij. Als zijn papa die weet dat hij sok bedoelt.

Foto: Opa Stuubs / www.natuurbeleefsels.nl 

#62 Knock knock!

Enigszins verwilderd doen we op 1 oktober ons intrede in het nieuwe huis. Dat uit zich vooral in een primaire behoefte om buiten te zijn. Vooral mini Stuubs kan de drang naar buitenlucht niet afwenden. Een week geleden zaten we nog om 22.00 uur ’s avonds buiten. Op klapstoeltjes. Voor de camper in de jachthaven waar mensen uit de buurt langsliepen om ‘waf-waf’ uit te laten. Ze keken ons verbaasd aan. Dat we nog buiten zaten met deze temperatuur. In tegenstelling tot alle andere pensionado’s op de camperplaats. Die zaten tv te kijken in hun hypermoderne Hymers. Zij vonden waarschijnlijk ook dat ze buiten waren.

Het zelf afwassen van de vieze vaat is een routineklusje die we meenemen. Een vaatwasser is totaal misplaatst in ons droomhuis, dat dateert uit 1880. Ook vraagt deze plek om het geluid van pruttelende koffie tijdens de eerste schemering. Slow coffee. En veel milieuvriendelijker dan die snelle cupjes in alle kleuren. Wel hebben we als welkomstgeschenk van de elektraleverancier zo’n Philips Hue set laten bezorgen. Dat kleurt de keuken lekker paars. Of Savanne oranje. En met de sensor gaat het licht vanzelf aan zodra Grote Broer ’s nachts de trap af moet voor een bezoek aan het toilet. Naast datzelfde toilet staat sinds enkele dagen een reusachtig verlangen. Vooral van Mevr. Stuubs, maar ik vind ‘m ook gaaf. Een soort American Dream van roestvrij staal. Kon nauwelijks door de voordeur. Met twee deuren en een waterdispenser waar ook ijsblokjes uitkomen. Of gecrunched ijs. Feitelijk heeft hij drie deuren want het is een door-in-door koelkast. Daarmee verliest de Amerikaan minder kou, blijft ‘ie beter op temperatuur en verbruikt ‘ie minder energie. En omdat er een raampje in de deur zit, kun je al zien waar de Alpro Sojayoghurt staat zodat je die niet meer hoeft te zoeken met de deur open. Beter voor het milieu! Twee keer kloppen op het raampje en het licht springt aan. Kostte wel een godsvermogen, maar dat ter zijde.

Het kon eraf. Overvloed. Jaren van opstellingen, meditaties en intrinsiek graafwerk aan vooraf gegaan, maar dan heb je ook wat. Knock knock! En een paarse gloed op het rvs maakt de beleving compleet in ons gedeelte van deze oude sigarenfabriek. De diepe innerlijke verlangens zijn wat gewijzigd. In mijn documentaire Life in Circles sprak ik van een innerlijke roep naar het zuiden van Afrika. Eenzelfde soort calling trof Mevr. Stuubs en ging van de zomer te paard door Siberië. Een lang gekoesterde wens om vader te worden is inmiddels in vervulling gegaan en ons gedroomde droomhuis met boom staat inmiddels al vierentwintig dagen op onze naam. Niet meer dan logisch dat we een ultra coole koel-vriescombinatie hebben aangekocht om ook eens gehoor te geven aan de uitgemergelde en verwaarloosde materiële verlangens waarvan ik het bestaan niet eens meer wist. Waarom het hypermoderne ding, in tegenstelling tot een misplaatste vaatwasser, wél past in een huis van 139 jaar oud, is ook mij een raadsel. Ik had wel weer een vierdehands vrieskist kunnen overnemen, maar dan zit ik me de komende jaren dagelijks te storen aan het brommende geluid van het stroom vretende apparaat. Interessante ontwikkeling, en ik heb me tot nu toe nog niet uitgemaakt voor materialist. Het doet iets in de beleving. Keer op keer open ik nu een koelkast met groot plezier. Ik wist niet dat ik het in me had.

Mevr. Stuubs viel als een blok voor de coole gadget. Twee keer kloppen en er is licht. Het ziet eruit als magie. Mini Stuubs denk vast dat zijn ouders over toverkunst beschikken. Ik zag vooral meteen de vers geoogste tomaatjes uit eigen tuin en de eieren van onze drie kippen gekoeld en uitgelicht in het raampje. Onze eigen teelt die we met trots presenteren. Tadaa..! (Milieu)bewustzijn ontmoet de technologie van deze tijd. Knock knock! Dit moet haast wel een gezonde leefstijl stimuleren. Al lijkt het er nu op dat het niet meer nodig is om uit mijn stoel te komen om wat drinken te halen. Grote Broer is fan van de ingebouwde ijsblokjesmachine en loopt als een ober door het huis. Maar we zijn vooral graag buiten.

#61 Sleutels

Dinsdag 1 oktober. Het is de dag van de sleuteloverdracht. De dag van een nieuw huis en de laatste dag van een reeks van 87 dagen waarin ik met mijn gezin in een camper heb gewoond. Met deze dag als stip op de horizon. Opeens snap ik de betekenis van het woord stabiliteit. Het begrip hiervan opent een nieuw deurtje. Alsof ik in de grilligheid van het derde kwartaal de sleutel heb gevonden van een nieuw element.

De verschillende combinaties van sleutels in mijn broek- of jaszak illustreren de veranderlijkheid van deze tussenfase. Vanochtend trof ik in mijn broekzak vijf sleutels: twee van de opslagruimte, een van het huis van mijn schoonouders, een autosleutel en de sleutel van een pipowagen in Kollumerzwaag. Die laatste had niet meer in mijn broekzak moeten zitten… Het is steeds een verrassing wat ik aan sleutels aantref en het is tevens een indicator voor waar we staan, waar we ons bevinden en waar we verblijven. Deze combinatie is gemakkelijk en vertelt: we zijn nog niet verhuisd, hebben een gele Volkswagen Fox gekocht, slapen deze week bij mijn schoonouders en hebben zaterdag een nachtje doorgebracht op een geitenboerderij in Kollumerzwaag met Ome Jan, die een bedrijfsfeestje had in Friesland. De sleutels vertellen het verhaal.

Geen enorme sleutelbos meer van een camper inderdaad. In de laatste week van ons kampeeravontuur verkocht. Met ingang van vandaag zou ons huis op wielen overbodig zijn geworden en de status zijn veranderd van het dak boven ons hoofd naar een blok aan ons been. Bovendien moest er ruimte worden gemaakt in mijn broekzak voor de sleutel van een nieuwe huis. Die gaan we vanmiddag ophalen bij de notaris. De sleutel naar stabiliteit.