#59 Komkommertijd

Het eetgedrag van kleine Stuubs is al een tijdje niet heel overvloedig en gevarieerd. Sinds zijn kiezen in zijn melkgebitje stuk voor stuk doorbreken is de makkelijke eter verdwenen. Hij is nog lang geen twee, maar zegt vooral nee. Gevolgd door een wegwerpgebaar slaat hij alles af wat ik hem aanbiedt.Wekenlang accepteerde hij louter eierkoeken. Ja, ik heb mijn zoon eierkoeken gegeven. Best veel ook. Toen hij daar genoeg van had at hij vooral krentenbollen. Niet veel voedzamer inderdaad. Mijn standpunt wisselde van: hij moet toch goed eten, naar: hij geeft zelf aan wat hij wil. Toch was ik bezorgd. Ik voerde mijn kind goedkope droge eierkoeken. En bananen. Dat wel. Maar steeds vaker halve bananen. Ik bleef proberen. Verse maaltijden, verse geprakte maaltijden, potjes, losse groenten, zijn favoriete bessen. Soms duwde ik het in zijn mond en slikte hij het met tegenzin door, maar hij reageerde vooral beledigd als ik bleef aandringen. Diep beledigd. En terecht. Maar hij moet toch vitaal voedsel binnen krijgen? Gelukkig bleef hij steeds wel voldoende water drinken en ontwikkelde zich verder uitstekend.Yoghurt deed het, naast de eierkoeken, als avondgerecht wel goed. Soja yoghurt. Stiekem mengde ik er wat fruit doorheen maar negen van de tien keer spuugde hij de stukjes weer uit en keek me verontwaardigd aan. Na een paar dagen waren de bessen weer in trek. Soja yoghurt met bessen. En recentelijk is mini-Stuubs weer dezelfde oude fruitarier die hij ooit was. Bramen per acht, frambozen per twaalf, blauwe bessen per twintig. Tijdelijk alleen op fruit leven kan ik mee leven.Mijn vader zag dat hij vooral zoete dingen wel at. Dat zag ik ook, maar behalve zijn doorkomende kiezen, had het mijnsinziens ook te maken met autonomie. De laatste weken krijste de vrolijkheid zelve alles bij elkaar. Tijdens het eten alleen. Zelfs al bij het noemen van het woord. Hij wilde het zelf doen. Met zo’n lepel of ander ding met drie scherpe punten. Liefst die van mij. Logisch. Maar het lukte hem motorisch nog niet. Dat mag als je één jaar oud bent. Die mening deelde hij niet.Vandaag zijn we gearriveerd op de camping. Vakantie. En opeens is hij kalm. Tijdens het eten. Twee hapjes van de gevulde wrap van mama. Mooi! Die heeft hij vast binnen. Het is bijna ontroerend. Hij heeft iets gegeten. Iets waar iets groens in zit. Iets met bonen, die hij vroeger zo lekker vond. Ik zette zijn eigen bordje met boontjes neer. En een lepeltje en schuift het zo naar binnen. Stil zit hij op het gras voor de camper zijn bordje leeg te eten. Ik aai hem over zijn bol en zijn shirt zit onder de bruine bonensaus. Top! De kloof tussen willen en kunnen wordt vanaf nu gedicht. Van bonen wist ik dat hij kon smullen, maar opeens staat hij op, loopt naar de tafel, grijpt met rechts in een bakje, haalt daar een stuk komkommer uit en brengt het naar zijn mond. Hij bijt er een stuk af, kijkt me aan, spuugt het uit in zijn linker hand en stopt het terug. Hij eet komkommer! Hij eet iets wat groen is! Daarna gaat hij rond met de komkommer. Hapje voor mama. ‘Mama’. Hapje voor papa. ‘Papa’. Hapje voor Grote Broer. ‘Lhs’. Hapje voor Eland. ‘Ea’. Het is komkommertijd. Fijne vakantie!

Advertenties

#58 Ontzorgen

Na een nachtje camperen op de Veluwe zijn we doorgereden naar Brabant. Dat voelde inderdaad als het verre zuiden. Wat een kloterit was dat zeg. Elandje wilde niet slapen en probeerde zich steeds uit het autostoeltje te wringen. Dat rijdt niet lekker. Geen Mevr. Stuubs om hem een eierkoek aan te reiken of zijn speentje van de grond te pakken. Ik moest telkens stoppen. Voor een eetmomentje, een verschoonmomentje en een beweegmomentje. Een nomadisch bestaan met een kind van nog geen anderhalf als vader alleen, heb ik meteen van de bucketlist geschrapt. Het verblijf op de camping was fantastisch. Elandje kroop in de vroege ochtend het trappetje af naar buiten, zette zijn voeyen op het gras, keek om zich heen en trok daarop een super dankbaar gezicht. Maar het inpakken, rijklaar maken en reizen is geen feest. Als de kleine man wakker is kan papa weinig doen en als papa iets moet doen als hij slaapt, wordt hij wakker. Het is een uitdaging en hoor mijn moeder in alle ontspannenheid zeggen: tja, ik heb maar twee handen. Maar die uitdaging wilde ik ook en het heeft zijn charme.

Toch is dit niet mijn voornaamste ergernis. Mijn wantrouwen in materie is een grotere tegenvaller. Lazert de fiets niet van de fietsendrager af? Dat was mijn zorg. Ik had ‘m stevig vastgebonden, maar twijfelde over de kwaliteit van de dunne spanbandjes. Die oogde wat bejaard en versleten. Nog even langs de bouwmarkt gereden om een paar nieuwe te halen. Op acht plekken zat de fiets inmiddels vast. Maarja, misschien is de fiets te zwaar en breekt de gehele ophanging af. Kan toch? Ik zit in mijn angst tijdens het rijden en kom er niet van af. Ik hoop maar dat dit oude bakbeest ons veilig in het zuiden aflevert, terwijl ‘ie hartstikke prima rijdt, schakelt, remt en stuurt. Toch ben ik er na deze rit meteen helemaal klaar mee. Ik heb er geen tien weken aan ervaringen voor nodig. De zoveelste oude kar waarin ik geen vertrouwen heb. Geen vertrouwen in materie. Ik ga er niet meer tegen vechten. Mijn onkunde in het oplossen van technische mankementen breekt me op nu ik verantwoordelijkheid draag voor mijn zoontje en ik besluit halverwege de A50 bij Nistelrode dat de camper er na ons avontuur uit gaat. We gaan immers toch op een plek wonen in de natuur dus die hoeven we niet meer zonodig op te zoeken. De camper als escape om de rust op te zoeken is wat mij betreft van tafel. Wat we nodig hebben zijn twee nieuwe en zuinige autootjes. Minimaal 1 op 18. Met de nadruk op nieuw. Spiksplinter nieuw met een lease- en onderhoudscontract zodat ik van het ganse gezever van sputterende motoren (of wat er dan ook sputtert onder de motorkap) en rinkelende assen (of wat er dan ook rinkelt) af ben. Dan maar geen karakteristiek voertuig met een ziel en nostalgische look and feel. Geen zorgen meer op dit terrein. Dat wil ik. Auto kapot? Kom ‘m maar ophalen en lever ‘m maar weer in als het gefixed is. Graag even de bandenspanning en olie checken en een vervangend vervoertje. Dankjewel. Een goed geoliede machine wil ik binnenkort onder m’n zitvlak. Onbezorgd van A naar B zodat ik optimaal kan genieten van de uitstapjes met mijn gezin.

Ach, er kan altijd wat gebeuren. Dat zei ook mijn vader. Ook hij stond wel eens stil langs een autobahn in Duitsland met drie kids in de kofferbak. En zelfs met een nieuwe of nieuwere auto kan het gebeuren. Gisteravond nog. Laat in Frankrijk. Na 100 kilometer terugweg staat Ome Jan stil. Met vrouw en twee kinderen. De Fransen die je laten staan in een donkere berm van een dure tolweg met nog 700 kilometer te gaan. De hel. Zijn ervaring ontkracht in feite mijn weerzin, maar onderstreept dat ik een handtekening ga zetten onder een solide onderhoudspakket en een nóg uitgebreider wegenwachtpakket. Ontzorgen. Maar eerst de watertank bij laten vullen en naar camping De Blauwe Haan in Uffelte!

#57 Mama in Moskou

We hebben vannacht binnen geslapen. Omdat het kon. Omdat de nachttemperatuur wat aan de lage kant was. Aangenamer. Voor mini-Stuubs maar ook voor mij. Ik heb ook een nachtje kamperen met een ome Willem alvast verplaatst naar een zonnigere zomerweek. Omdat het donderdag mogelijk gaat onweren. Ik rijd lekker door naar opa en oma en als het inderdaad aan alle kanten gaat donderen, nemen we de logeerkamer. Waarom jezelf nat laten regenen als het niet hoeft.

Voordat ik vader werd zou ik hier opportunistischer mee omgaan. Zou ik juist wel gaan. Om als een jonge held de nacht te trotseren. Nu kies ik voor realisme na de afweging. Waarom moeilijk doen als er een gemakkelijkere oplossing ligt? Het comfort van een kind staat nu voorop. Veiligheid waarborgen is nu een heldendaad op zich. Je verdient er alleen geen medaille mee of veten in je reet.Toch geeft het me wel een kleine kick. Om de missie voortijdig af te breken. Al gaat het om iets totaal nietigs en onbenulligs in dit geval en voor hetzelfde geld hadden we donderdag onder een heldere sterrenhemel geslapen.

Dus werden we vanochtend wakker in een lekker warm huisje en een videoberichtje van Mevr. Stuubs. Mama is in Moskou. De doodsangst voor het vliegen overwonnen. Wat was ze bang om te gaan. Zo bang dat ik telkens haar onzekerheid compenseerde en zei dat ik het allemaal niet spannend vond maar een groot avontuur. Gisteren, onderweg naar de stad zag ik ruimte om ook mijn onzekerheid even uit te spreken. Had ze niet verwacht. Tuurlijk. De komende dagen ben ik papa en mama tegelijk. Draag ik de volledige verantwoordelijkheid over onze zoon, maar dan in een fucking camper. Is de slaapzak warm genoeg voor een koude nacht? Is de camper in orde? Mist Elandje zijn moeder die door een onbereikbaar Siberië trekt? Opportunisme maakt plaats voor realisme. Laat ik het prozaïsch noemen, dat klinkt heldhaftiger.

In je eentje een camper inruimen met een mannetje van één dat achter je aanloopt vind ik dan weer wel een ambitieuze missie en ook totaal niet realistisch…

#56 De zebra en de giraffe

Daar gaan we, mooie man! Ons huis voor de komende tien weken staat achter op het veldje. Gisteravond klonk je kamertje opeens hol en lag je matrasje in de camper. Alle spulletjes zijn in de opslag. Opa heeft je commode uit elkaar geschroefd en de zebra en de giraffe liggen even tijdelijk in een doos. De duplo, de diertjes en je boekjes heeft papa alvast in de camper gelegd.

Papa was wel toe aan een nieuwe plek maar vindt het toch een soort van wrang om deze woning te verlaten. Alle eerste herinneringen van jouw liggen hier opgeslagen. Het is de vaatwasser die je steeds dicht duwt, de trap die je steeds opklimt, de poort die je steeds uitloopt. In deze woonkamer zette jij je eerste stapjes, in onze slaapkamer bracht jij je eerste nacht op deze wereld door, in deze keuken at je je eerste hapjes, vanuit deze tuin keek je voor het eerst naar de lucht. Het gevoel erbij is dat ik je iets ontneem. Je basis, jouw geboortehuis. Ik denk eerder dat het papa’s eigen sentiment is. Maar ik kan deze gevoelens niet goed plaatsen omdat papa niet gehecht is aan deze plek en juist enorm uitkijkt naar het avontuur dat voor ons ligt. Misschien zorgde jij onopzettelijk voor een verbinding met dit huis. Omdat alle plekken waar ik met jou ben geweest, vanzelf memorabel zijn geworden. Misschien omdat ik door jouw ogen naar deze plek heb gekeken. Toch denken papa en mama dat we naar een nieuw huis gaan waar meer ruimte is en dichter bij de natuur. In onze nieuwe tuin kun je naar de visjes kijken en naar de kippetjes. In de wei achter de tuin staan ook vaak koeien hebben we gehoord en als we vroeg op staan lopen er wilde diertjes. Er is een zandvlakte in de buurt die ze de sahara noemen en bij het Canadameer zijn we al geweest. Daar kunnen we naar toe fietsen. Ik denk dat papa vooral een omgeving wil waar jij en Grote Broer een onvergetelijke jeugd gaan hebben. Ik hoop dat je later kunt zeggen dat je bent opgegroeid in een prachtige omgeving, dat je altijd buiten speelde, dat je met je moeder appels ging plukken, dat je in bomen bent geklommen en dat je je eigen supervette hobbithuisje had in de tuin. Ik weet dat ik dit vooraf niet kan uitstippelen maar ik geloof dat ik wél de ruimte kan neerzetten waarin jij kunt floreren. Misschien vertel je me later wel dat je liever in de stad was opgegroeid in plaats van in een suf dorp tussen stomme paarden. Dan is het ook goed. Wie zal het zeggen. Maar zoals papa en mama je nu hebben leren kennen, klopt deze stap.

Vandaag begint het spannende gedeelte van de reis die voor ons ligt. Ruim twee maanden in de camper wonen voordat we de zebra en de giraffe weer aan de muur kunnen hangen in je nieuwe kamertje. Grote Broer hebben we naar school gebracht met de camper. Vanmiddag gaan we mama uitzwaaien naar Siberië. Vanavond slapen we dus voor het eerst met z’n tweetjes in de camper achter het huis en morgen vertrekken we nadat de volle papiercontainer is geleegd. Papa heeft wel een paar ideetjes wat we kunnen gaan doen, maar we zien wel toch? Als een zebra en een giraffe.

#55 Find our tree

20190704_215147

Het is de laatste avond van 2018. Ik ben samen met Mevr. Stuubs en onze negen maanden oude Mini-Stuubs bij een oudejaarsfeestje met vooral veel onbekende gezichten. Het hippiegehalte is hoog want op het programma staat een cacaoceremonie met deelronde en sound healing show. De deelronde is in het Engels en wordt gedaan middels het principe van de praatstok die de cirkel rondgaat. Iedereen spreekt zijn of haar wens uit voor het nieuwe jaar. Meestal bedenk ik ruim vooraf wat ik ga zeggen op zo’n moment in een afgesloten cirkel, maar dit keer kan ik niks bedenken en de praatstok komt dichterbij.

Ik ben aan de beurt, kijk naar het magische stuk hout wat in mijn handen ligt en neem een hap lucht. “I wish to find our tree”, is tot ieders verbazing, inclusief mijzelf, de tekst die ik uitspreek. Ik denk: zei ik dat echt? Ja, want de cirkel reageert met een lach. Op 31 december 2018 wens ik dus dat we onze boom vinden en ik heb er wel een beeltenis bij. Een oude wijze boom die het centrum vormt van ons bestaan. In het midden van iets. Die symbool staat voor de plek waar we als gezin wortelen. Een boom die zorgt voor schaduw en verkoeling tijdens het heetst van de dag. Een boom om wijze raad aan te vragen. Een boom waaronder de kinderen ravotten. Een boom waaronder ik met een grassprietje in mijn mond en een cowboyhoed in slaap val. Een boom om onder te mijmeren. Om even tegenaan te leunen. Een knoestige eik of zo, maar dan wel een zonder rupsen. De boom van mijn clan die bij mij het beeld opwekt uit de song Redwood Tree, mijn favoriete track van Van Morrison’s album Saint Dominic’s Preview uit 1972. ‘Oh redwood tree. Please let us under. When we were young we used to go, under the redwood tree.‘ Zo’n boom, maar dan die van ons.

Inmiddels is het 2019 geworden en via de post ontvangen we ‘Het Elfenspel’, een kaartspel gemaakt door twee vrienden. De eerste kaart die ik uit het deck tover is… de boom. Blijkbaar heb ik tijdens de laatste winternacht van 2018 toch iets gezegd wat hout snijdt. Met die gedachte sturen we ook de makelaar op pad. Twee of vier slaapkamers, wel of geen ligbad, garage of bergzolder, landelijk, bosrijk, in een woonwijk… I don’t care, als onze boom er maar staat. We voegen het plaatje van de boom toe bij de opdrachtbevestiging. Find our tree! Find our tree waaronder ik mijn zoon straks het A-B-C kan leren. Find our tree waaronder de Stuubs-clan bij elkaar komt om picknickend en in kleermakerszit de week door te spreken. Find our tree waarnaar we altijd kunnen terugkeren als we het even niet meer weten. Een boom waar omheen we kunnen dansen. Find our tree… Want Eland houdt van bomen. Al vanaf het vroege maxi-cosi tijdperk kijkt hij vanuit het autoraam gebiologeerd naar de voorbijflitsende rij bomen langs de weg. Want als mijn zoon naar buiten kijkt, wuiven de bomen speciaal voor hem.

De zoektocht begint in Darp, de Drentse benaming voor dorp. Aan de bosrand en de heide. Maar het huisje is te klein en er staat geen boom. Dieverbrug, Rouveen, Emmeloord, Luttelgeest, Koekange, Noordwolde, Elim, Steenwijk. Maar geen boom. Ons eigen huis is inmiddels binnen een week verkocht en we maken de camper klaar voor een lange vakantie. Misschien een chaletje huren zodra de winter over de Drentse hooglanden valt. De opslag geregeld voor onze huisraad. En dan opent Funda twee weken geleden met nieuw aanbod in Zorgvlied. Je weet wel, net voorbij Oude Willem op de Drents-Friese grens. Wij meteen kijken. Alvast een keer of twee door de straat rijden en proberen naar binnen te gluren. En dan een week later met de makelaar kijken. Een woning van 1880, naast het oude tolhuisje, een aparte eetkamer, een eigen kantoor. Met een leuke lap grond als tuin, een weids en groen uitzicht én in het midden van het perceel… een boom. Tijdens de bezichtiging van de tuin heb ik maar één vraag aan de verkoopmakelaar: wat is dit voor boom? Hij houdt zijn telefoon omhoog, scant de bast en de bladeren: een wilde appel. Een wilde appelboom. We hebben onze boom gevonden. We have found our tree!

#54 De witte box

Zo, dat viel onverwachts even zwaar. Een typisch gevalletje van koud op m’n dakje. Veel tijd had ik niet om me er psychisch op voor te bereiden. Om emotioneel afscheid te nemen van de box. De witte box die sinds de geboorte van mini Stuubs prominent in de kamer staat. Stond. Hij stond in de kamer. Hij is net weg. Opgehaald door een willekeurige opa en oma. In de achterbak van een blauwe auto naar een onbekend adres. Weg box. Een leegte in de kamer. Alleen beer maakte er de laatste weken eigenlijk nog dankbaar gebruik van. Gratis af te halen zonder beer maar met boxkleed. Het grijze boxkleed. Meerdere malen ondergespuugd. Witte spuugvlekken op een grijs kleed. Het DNA van mijn zoon in dit kleed gekropen. Hij lag er op. Op zijn rug, op zijn buik. Slapend, snurkend, turend, veilig. Weg boxkleed.

Ik heb gehuild op de lege plek waar drie minuten geleden een box stond die behalve een box ook een veilige ruimte was voor Elandje. Een ruimte die hij nu zonder box om hem heen moet bouwen. Een onzichtbare box. Zonder spijlen en zonder boxkleed. De wijde wereld in. Een moment van afscheid nemen. Zoals iedere dag een moment is van afscheid nemen van de oude Eland en het verwelkomen van de nieuwe.

#53 Vonkjes van vreugde

Papa en mama hebben nog geen nieuw huis gevonden. Het schattige huisje aan de rand van het bos in Darp is toch echt te klein voor ons en in Elim zijn we bang dat een deel van het dak omlaag komt. Dat hebben we al eens meegemaakt met de luifel van de camper. Alles wijst erop dat het een lange vakantie gaat worden in de kampeerwagen. Overhaast een huis kopen willen we niet dus we gaan nog even verder zoeken naar een plek waar jij de komende jaren op gaat groeien.

Je hebt de dozen vast al zien staan. In de gang, in de keuken, boven en in het kantoor. Papa wil over een maand alles ingepakt hebben. Dan gaat mama twee weekjes op een paard door Siberië rijden. Vandaar de paardrijlessen op zondagochtend en de strakke legging. Wanneer mama terugkomt hebben we nog maar tien dagen voordat we de sleutel van jouw geboortehuis inleveren. Nog vier weekjes slaap je in jouw kamertje, loop je op de vloer in de huiskamer waar jij je eerste pasjes hebt gezet. Hier heb jij de eerste zestien maanden van jouw leven gewoond. De babyspullen verhuizen niet mee. In de box zal over een tijdje wellicht een ander kindje liggen. Het is tijd om afscheid te nemen van je babytijd. Je loopt, je puzzelt, je klimt, je doet een kippetje en een koetje na, zegt ‘mama’ als ze thuiskomt, je wijst en observeert, je weet dat je met een bal kunt gooien of er tegenaan kunt schoppen en je wilt alles zelf doen. Een klein meneertje ben je geworden. Op je merksneakertjes van ome Geert liep je vanmiddag langs de flamingo’s in de Orchideeënhoeve. Sommige stukjes van het pad alleen en andere stukjes hand in hand. Druk zwaaiend naar de mensen op je pad. Deel je jouw vreugde. Raak je Je pikt opvallend vaak de mensen eruit die het extra kunnen gebruiken. Doe je dat bewust? Die mevrouw in de rolstoel bij het Maki-verblijf. De oude vereenzaamde Arabier op het bankje bij de supermarkt die na jouw gulle groet zijn hand op zijn hart legt en dankbaar knikt. De kniezige Pool die zo lang moet wachten op zijn vriendin met een jointje achter zijn oren. Wat wilde je hem zeggen? De voorbij fietsende oma in het park met navigatie op haar stuur die ‘echt even moet stoppen’ om terug te zwaaien. De haastige mevrouw op hoge hakken die zichzelf voorbij loopt onderweg naar het toilet in het restaurant. Papa zag wat er met haar gebeurde.

Over vier weken gaan we eerst samen de camper in. Jij en ik. Gaan we een leuke camping uitzoeken waar we naar 65-plussers gaan zwaaien. Misschien een roadtripje maken naar opa en oma in Brabant en daar vijf dagen over doen alsof we naar Zuid-Frankrijk rijden. Zoiets. Een avontuur zonder vaste woon- of verblijfplaats. En ondertussen stiekem vele vonkjes van vreugde achterlaten. Dat doe je mooi. Als we weer terug zijn uit Zuid-Frankrijk halen we Grote Broer op van school. Met de camper. Zal die gaaf vinden! En dáárna stapt mama aan boord van ons rijdende huis en wonen we met z’n allen op wielen voor een tijdje. Kunnen we samen zwaaien naar andere campers.