#51 Schermkind

Grote Broer wil niet dat zijn jongere broertje een schermkind wordt. Schermkinderen zijn kinderen die hoofdzakelijk achter tv en ander soortige schermen verdwijnen. ‘In mijn klas zitten allemaal schermkinderen. Ze zeggen dat ik een Wii heb maar ik heb helemaal geen Wii. Ik weet toch zelf wel of ik een Wii heb! Eland is een natuurkind.’

Grote Broer heeft het wel vaker goed. Een jaar voor de geboorte van mini-Stuubs zag hij een eland uit de lucht vallen en afgelopen week vertelde hij dat mama bij een workshop van het Elfenspel de Krijger-kaart zou trekken. Mama trok die avond inderdaad die kaart. Ik durf er wel op te vertrouwen dat Elandje een natuurkind is. Hiervoor hebben wij als ouders de juiste omstandigheden te scheppen.

Vandaag zitten we voor de camper zwaluwen te spotten aan een weiland ergens in de Weerribben. In de sloot is een echtpaar kikkers stiekeme dingen aan het doen, onder de boom zit een groepje Canadese ganzen en links van ons knuffelt mama paard met haar veulen. Hier is ruimte. Hier heerst stilte. Hier is de eenvoud van het leven. Campertje, klapstoeltjes en poederkoffie. Elandje wil geen middagslaapje en vindt het allemaal veel te interessant. Hij zit bij mij op schoot. In zijn slaapzak. Ieder vogeltje heeft hij in de smiezen als een volleerd vogelspotter. Ons uitzicht is ons scherm.

Zou dit het zijn voor ons? Een nomadisch bestaan waarin we neerstrijken op de mooiste plekken. Dichtbij de natuur, dichtbij de eenvoud. Zonder hypotheek op de schouders van Mevr. Stuubs. Zonder afwasmachine en snelle WiFi en schermpjes. Alles ligt open sinds deze week. Ons rijtjeshuis verkocht. Binnen een paar dagen. Er is nog geen nieuw huis en op 1 augustus leveren we de sleutel in. Een nieuw huis is de logische stap. Een plek waar we definitief kunnen wortelen maar ons misschien niet dichterbij een diep verlangen brengt. Kan het allebei? Is die plek er? Die situatie? Kan het financieel? Een vaste basis op een mooie plek, camper voor de deur en in de winter naar Bali of La Gomera.

Mijn lat des levens ligt hoog. Ik wil het allemaal. Niet eens meer voor mezelf, maar nog meer voor mijn zoon. Niet dat ik alles uit het leven wil knijpen, want ik weet: het leven zit in ieder moment. Een zwaluw volgen die over het water scheert en dat door de ogen van Eland. Onbetaalbaar. Ik heb oog voor het kleine en wens tegelijkertijd groots en meeslepend. Maar dan in eenvoud en betekenis. Naar de roots van zijn moederlijn in Indonesië, hem alle provincies van zijn geboorteland laten ontdekken, hand in hand over het zwarte strand van La Gomera. Hem kennis laten maken met de elementen waar een natuurkind zich bij thuis voelt. Het water, de lucht, de aarde en de vonk van aanwezigheid.

Stap voor stap komen we dichter bij de uitgang van de droom. Het mag alles zijn. Een boshuis tussen de kwetterende vogeltjes waar vrienden kunnen neerstrijken met hun campertje voor het weekend, een hoekwoning in een dorp met zeshonderd inwoners en een school op loopafstand, een appartement in het hartje van Zwolle met een koffiespecialist in de straat en een theater om de hoek of een tijd in een woonmobiel met nieuwe luifel, eenpansgerechten en iedere ochtend een ander scherm. Of een combinatie van. In vertrouwen wacht ik geduldig op het moment in tijd en ruimte dat de vorm zich laat zien aan ons. Dan kiezen we voor het nieuwe. Grote Broer zag een winkelpand voor zich waar we onze boeken verkopen. Wie zal het zeggen? We kunnen niet om het hoekje kijken. Al heb ik het vermoeden dat mini-Stuubs en Grote Broer dit stiekem wel af en toe doen.

Advertenties

#50 Hoge koorts

Dit weekend zou in het teken staan van het boek. De laatste aanpassingen aan Geen Cabaretier. Een boek over (on)belangrijk zijn en over betekenisgeving. En over loslaten van zekerheden en spannende keuzes maken in het leven. Soms. Want soms zijn ze ook heel gemakkelijk en vanzelfsprekend. Zeker als het om je kinderen gaat. Het weekend stond niet in het teken van het boek.

Ik arriveer om drie uur in Geldrop om samen met mijn vader aan de definitieve lay-out te werken van het binnenwerk en de omslag. Ik leg Eland direct in bed. Hij heeft onderweg van Meppel naar het zuiden niet geslapen. Twee uur later wordt hij wakker om te eten. Maar hij wil niet eten. Geen honger, vermoed ik. Opa zet hem aan de salontafel met wat speelgoed en we gaan er bij zitten. Dan zie ik hem opeens achterover vallen. Hij kijkt me aan alsof hij iets in de gaten heeft wat ik nog niet weet. Ik pak hem op, troost hem en hij maakt een plotseling vreemde beweging wat op een stuiptrekking lijkt. Ik kijk naar hem en hij kijkt bezorgd terug. Een tweede stuiptrekking. Een derde. Het wordt heftiger en nu ook spannender. Bezorgdheid neemt toe. Even googlen: de meeste ouders ervaren het alsof hun kind dood gaat maar er is niks ernstigs aan de hand. Een koortsstuip. Na een belletje met de huisartsenpost ligt Eland inmiddels rustig te slapen op mijn borst op de bank. Wanneer hij wakker wordt is zijn hoofdje nog warmer dan een uurtje geleden. Toch is hij vrolijk. In kleermakerszit zwaait hij naar opa en oma en werpt af en toe een blik op de natuurbeelden op tv. Maar dan begint hij hevig te trillen.

Tot hier het verslag. De rest van de ervaring is er een voor mij en helaas ook voor opa en oma Stuubs. Gelukkig was zijn moeder hier geen getuige van. Gelukkig heb ik de informatie op internet gelezen. Die komt overeen met mijn werkelijkheid. 112 bellen. Na een halve minuut ligt hij uitgeput in mij armen. Na een half uur hoor ik het geluid van de ambulance.

We moeten blijven. Ter observatie. Mevr. Stuubs is onderweg naar het ziekenhuis. Mijn ouders zijn er en ook mijn broer met zijn vriendin. Of ik het fijn vond dat ze meegingen. Nee, dacht ik vanuit een oud mechanisme om alles zelf te willen oplossen om zo uiteindelijk mezelf als held te benoemen. Ja, zei ik. Waarom niet samen deze gebeurtenis dragen? Ook ome Jan wil van betekenis zijn. Opa en oma zijn bezorgd. Slapen toch niet. In de wachtkamer is koffie en in een behandelkamertje volgen twee korte naschokken. Het is mijn vader die baalt van het lange wachten. Ik niet, tot ieders verbazing. Mijn weerstand op het bureaucratische systeem is veranderd in dank voor de hulp die mijn zoon ontvangt die ik hem op dit moment in zijn leven niet kan geven. Om 4.15 uur valt Elandje eindelijk in slaap. Wonder boven wonder doen ook wij een oog dicht.

Het boek afmaken is van hoogste prioriteit gedegradeerd tot totaal onbelangrijk. Terugkoppeling aan de eindredacteur kan wachten. De opmaak kan wachten. De drukker kan uitgesteld. De klant is koning af. Iedereen begrijpt dit en alles mag wijken voor wat het allermeest van betekenis is. Vanzelfsprekend laat ik alles los. Het kost geen moeite en er is geen twijfel. Keuzes maken is soms heel gemakkelijk.

Om 11.00 uur mag Eland van de kinderarts naar huis. Hoge koorst door een soort luchtweginfectie. Hij is voldoende opgeknapt en kijkt weer wat frisser de wereld in. Vandaag begint voor hem het lange verwerken. Voor mij het gevecht met de angst op herhaling. Van iedere onverhoedse beweging die hij maakt, maken mijn hersenen een koortsstuip. Mijn vader zegt dat het eventjes kan duren voordat er weer vertrouwen is. Hij zal het wel weten.

#49 Kus

Vandaag heeft mijn zoon voor het eerst een meisje gekust. De eerste zonnestralen van de week geven Pip’s blonde krullen een lumineuze gloed. Een fraai shirt met rode rozen draagt ze. Rennend op haar loopfiets om het speelkasteel in het Wilhelminapark vanmiddag. We hebben zojuist de gakkende ganzen begroet. Eerst voorzichtig samen op de wipwap. Daarna volgt een verlegen lach en stapt weer op. Een poos later fietst ze opnieuw langs en stopt voor zijn neus. ‘Hij is mijn vriendje’, onthult Pip. Ik leg uit dat Eland nog niet kan praten maar dat ze aan zijn gezicht wel kan aflezen of het wederzijds is. Eland pakt het stuur van de loopfiets stevig beet en kijkt ondertussen geboeid naar het meisje. Pip aait Eland over zijn hoofd. Ik houd de loopfiets vast zodat die niet omvalt. Eland buigt behoedzaam over het stuur en één, twee, drie, kus.

Tijd om te gaan. Dag Pip! We zwaaien en fietsen zingend naar huis. Als hij zou kunnen fluiten, fluitend. Nog even naar de mobiele telefoonwinkel om een nieuw toestel te bestellen. Daar is het rond de klok van 17.00 uur rustig. De telefoonmevrouw helpt mij aan het toestel en de telefoonmeneer speelt bij het Samsung-eiland met Eland. Als we weer vertrekken flirt hij vluchtig met de telefoonmevrouw en in het fietsstoeltje zwaait hij nog even naar de telefoonmeneer. Dag Eland! Zingend, fluitend en zwaaiend naar alles en iedereen fietsen we stapvoets de stad uit. Hij is vandaag weer helemaal de vrolijkheid zelve. Misschien omdat de verkoudheid weg is. Misschien wel door de kus.

Stuubs

#48 Boekenweek

Vandaag is de aftrap van de boekenweek. En dat is voelbaar in huize Stuubs. Het trilt aan alle kanten door en de letters brokkelen als stucwerk van de muur. Vandaag heb ik louter schrijvend doorgebracht en morgen krijgt Mevr. Stuubs feedback over haar manuscript van haar allereerste lezer. Ze zag zichzelf al naast Saskia Noort zitten aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk, maar dan volgend jaar. En ze vond dat ik er als een echte schrijver uit zag toen ik vanavond terug kwam uit Pesse waar ik op een flexplek het spelletje ‘doen alsof’ heb gedaan. Doen alsof je een schrijver bent met je eigen uitgeverij onder je kont en een eigen kantoor, compleet met koffiecorner en inhouse catering. Als je het spelletje goed speelt is het net echt en ga je er vanzelf in geloven. The power of beleving.

Het was allemaal echt maar dan zonder huurcontract maar met denkbeeldig personeel. In Pesse bij Green Planet. Flexplekken met een joekelsgroot kopieerapparaat in de hoek. Het was allemaal echt. Ook de uitgeverij. Die hebben we op de verjaardag van mini-Stuubs ingeschreven in het handelsregister. En of we gaan handelen. Vanuit vreugde. Onder de naam MOOSE UP YOUR LIFE | BOOKS. Geïnspireerd door Elandje. Een nieuwe en eigenzinnige uitgeverij die past in deze tijd. Onze belangrijkste waarde is dat we trouw blijven aan onze creatieve kern. We stellen oorspronkelijkheid voorop waardoor de authentieke signatuur van de schrijver behouden blijft. Dit is voelbaar voor de lezer. Ik vond het literair goed genoeg om op de website te zetten. Vanavond meteen gepubliceerd. Online met die hap. www.mooseupyourlife.nl. Met foto’s van ons -waar ik zelfs met een pen op sta en net alsof doe dat ik niet weet dat ik word gefotografeerd- en een lege bookshop. Maar het eerste boek komt eraan. Geen Cabaretier is vanaf eind april verkrijgbaar in onze online boekhandel en waarschijnlijk ook nog wel ergens anders.

‘Ga je zo laat nog een verhaaltje schrijven op Stuubs?’, reageert Mevr. Stuubs verbaasd omdat ik de hele dag al heb geschreven. Natuurlijk! Het is tenslotte maar een keer per jaar boekenweek. Gewoon een kort verhaaltje. Over de intrinsieke beleving van dingen. Dat een gratis flexplek kan voelen alsof je een gigantisch imperium runt. Zo groot dat je je eigen personeel niet eens kent…

Stuubs

#47 Jaarkaart

Dag mooie man, morgen vier je je eerste verjaardag. Alvast gefeliciteerd! We hebben dit jaar wel nodig gehad om een echt gezin te worden. Twee vrije vogels die opeens een rijtjeshuisrelatie krijgen en een eenheid moeten gaan vormen én toch authentiek moeten zien te blijven én een eigen stroom blijven volgen. Dat gaat blijkbaar niet van het ene op het andere moment. Ik geloof dat we de family spirit nu te pakken hebben. Het is te meten. Sinds vandaag hebben we namelijk een jaarkaart. Een jaarkaart van de Orchideeënhoeve.

We zijn nu een jaarkaartgezin! Kunnen we onbeperkt op zondag naar het Amazone regenwoud en de Lori’s voeren in de Lorituin. Je keek vanmiddag je ogen uit. Had je gezien dat Grote Broer op zijn hoofd werd gepoept? En papa daarna ook? Ome Jan moest stiekem heel hard lachen. En Grote Broer later ook wel. Papa en mama hebben verschrikkelijk genoten van vandaag en staan daarom niet voor niets veel te vrolijk op de pasfoto op onze jaarkaart compleet met cadeaumagneet en welkomstenveloppe met kortingsbonnen. Officieel ben je hier al eerder geweest. Op de dag dat papa met mama trouwde, vierden we het hier. Toen zat je al zo’n vijf maanden in mama’s buik. Zie foto’s in je plakboek.

Ik hoop dat je je eerste verjaardagscadeau mooi vindt. Ome Jan heeft ‘m zelf getimmerd en in de rugleuning je naam gebeiteld. Je eigen troon! Morgen mag je je loopfiets uitpakken. Maar dat is nog een verrassing. Papa en mama gaan zo meteen voor het eerst de huiskamer voor je versieren. Aan de gelukzaligheid die hierbij vrij komt is het gezinsgevoel meetbaar. Typisch dat papa dit op de dag voor je eerste verjaardag zo sterk kan voelen. Dat komt denk ik omdat Ome Jan vandaag op bezoek was. Hij is een rasechte familieman en is met zijn gezinnetje de belichaming van het rijke familieleven. Hij moet morgen gewoon werken dus kan niet op je echte verjaardag zijn. Maar voor een familiemens als papa’s broer is het missen van de eerste verjaardag van zijn neefje absoluut ondenkbaar. Dat doet pijn in het grote familiehart. Daarom kwam de club van Ome Jan een dagje eerder. Kijk, dit bedoel ik. Hij stuurt ons nu al de foto door waar we met z’n allen op staan in de zwevende bloementuin en de vlinder vallei. Papa zal ze doorsturen naar Ome Geert in Dubai. Die zijn op vakantie. Leuk om even een foto’tje te versturen in de familie app. Dat is ook iets wat papa opeens wél kan waarderen. De familie app. Een groepsapp met als titel de achternaam van de familie en dan een verkleinwoordje erachter en een familiekiekje als profielfoto waar de buitenste rij maar half op staat. De foto die ik je gisteren liet zien van je neefje die voor het eerst in het vliegtuig zat. Familieapp. Oja, en nog iets. Papa kijkt enorm uit naar het familieweekend in Groenlo over twee weken. Dat is ook een nieuw fenomeen voor papa… Zin in een familieweekend.

IMG_8836

Morgen komen je grootouders. Op de dag zelf. Ik weet het, maandag is geen handige dag om een verjaardag te vieren. Iedereen moet werken, maar dat is prima. Alle aandacht voor de opa’s en oma’s. Mama wil op de dag zelf. Dat schijnt traditie te zijn in Indonesië. Daar brengt het ongeluk als je het eerder viert dan je geboortedag. Bijgeloof. Papa en mama vinden het vooral gewoon bijzonder om het te vieren op de dag dat je ter wereld kwam. Dat zal papa nooit vergeten. In dat opblaasbad in de blauwe kamer van het ziekenhuis in Hoogeveen. Toen was papa even bang dat je uit mijn handen glibberde. Een rondje om de zon later moet ik oppassen dat je niet uit de kinderstoel duikelt of van de trap. En nee, het vloog niet voorbij. En toch, wat ging het snel. Maar ja, wat ben ik blij dat ik dit jaar huispapa was. Tientallen middagslaapjes samen met jou kon doen. Elk stapje en groeimomentje live heb meegemaakt. Onbetaalbaar.

Veel plezier morgen! We hebben toch zo’n fototaart besteld en we openen de dag met het liedje Happy Birthday van Stevie Wonder uit 1981. Kleine familietraditie.

 

220px-Happy_Birthday_Single_7_

#46 Dikke wasbeer

Mevr. Stuubs heeft tien minutengesprek. We hebben net een stuk gewandeld in natuurgebied De Wieden en rijden door naar school. Ik wacht met Grote Broer en mini-Stuubs in een lokale frietkot totdat de tien minuten verstreken zijn. In de auto terug naar huis doet Mevr. Stuubs verslag over het gesprek. De juffrouw ligt soms in een deuk om de humor van Grote Broer. Voorbeeldje van de juf: De woordjes hond, wereld en hand schrijft de achtjarige wijsneus met een ‘t’. Ze vroeg hem onlangs het hele rijtje woordjes opnieuw te schrijven maar dan met een ‘d’. Zuchtend antwoordde hij: ‘Daar begin ik niet aan.’

Een aandachtspuntje is dat Grote Broer niet zomaar door iedereen heen praat. Dat herken ik thuis ook. Hij denkt soms dat hij alleen op de wereld is maar dat mag volgens zijn moeder omdat nog acht is. Ik zeg: ‘Nou, geniet er dan nog maar even van.’ Zegt hij: ‘Wat zeg je? Ik versta je niet omdat ik de enige ben op de wereld.’ Zegt Mevr. Stuubs: ‘Wereld met een ‘t’…’ We lachen en stoppen nog even snel bij een tankstation. Daar is een man aan het betalen bij een automaat. Hij heeft een enorme snor. Ik vraag Grote Broer op welk dier hij vindt dat de man lijkt. ‘Zo’n zeehond!’, zegt ‘ie. Ik zeg: ‘Ik vindt het net een walrus.’ Die bedoelde Grote Broer ook. Ik vertel hem dat ik vroeger na schooltijd naar de Edah ging met mijn beste vriend, twee blikjes Sinas kocht en dan bij de winkelwagentjes ging kijken op welk dieren de voorbijgangers leken. ‘En die man dan?’ Grote Broer wijst naar de man die voor ons staat te tanken. Ik bekijk hem en denk na. ‘Een soort wasbeer.’ Zegt ‘ie: ‘Wel een dikke dan.’

Na de tankbeurt rijden we door de McDrive. Zin in een milkshake-achtig toetje na de frietjestraktatie. Grote Broer wil ook. ‘Jij krijgt een slokje van ons ‘, zeg ik. Grote Broer begrijpt dit soort dingen. Dat vind ik knap van hem. Een achtjarig ventje dat geen milkshake krijgt, maar wij wel. Heel oneerlijk natuurlijk, maar ik leg uit dat het beter is voor hem omdat hij over een uur naar bed gaat en als hij dit te vaak doet hij een dikke wasbeer wordt. Net als heel veel mensen in Amerika die te vaak te grote milkshakes nemen bij de MacDonalds. ‘Ik wil geen dikke wasbeer worden’, zegt hij accepterend. Mevr. Stuubs tikt me op mijn vingers: ‘Kijk nou uit wat je zegt! Straks vraagt de juf iets over Amerika en zegt hij dat daar allemaal dikke wasberen wonen…’ Tegen Grote Broer zegt ze: ‘Jij bent meer een dun stokstaartje. Of is dat onaardig?’ Zegt Grote Broer: ‘Heel onaardig, maar het klopt wel.’

Stuubs

 

Foto: Zoo Portraits

#45 Bootje varen

Papa was dus een weekje bootje varen met ome Willem. Langs de Canarische Eilanden met een luxe zeilboot en een echte kapitein Iglo. Het was toch even moeilijk bij het treinstation. De gedachte dat ik je negen dagen niet zou zien overviel me opeens. Ik was bang dat je me zou vergeten. Stom hè? Op jouw leeftijd is een weekje weg toch bijna 3% van je leven. Maar mama vertelde me dat dat niet zou gebeuren. Ze heeft je foto’s laten zien. Zei je opeens voor het eerst ‘papa’! Dat stelde me gerust. Negen dagen was net een beetje te lang misschien maar ik heb een bijzondere week gehad en was dichterbij dan je dacht.

Vanuit Tenerife is papa naar het eiland La Gomera gevaren. Hier voelde papa zich ooit thuis. Dertien jaar geleden. We hebben eerst twee dagen in de haven van San Sebastian gelegen en belandden midden in het grootste feest van het jaar. De eilandbewoners dansten in traditionele klederdracht en in een tent op het plein werd muziek gemaakt. Keiharde folklore. Voor een buitenstaander niet om aan te horen, maar ik voelde de trots van het eiland. Ik herinnerde me de liefde voor deze plek. De dag na de festiviteiten kwam het moment waarop ik lang naar had uitgekeken. Met de auto doorkruisten we het eiland en reden het dal in. Het Dal van de Grote Koning. Valle Gran Rey. Daar woonde papa. Dertien jaar geleden. Ik was een beetje nerveus. Wat en wie zou er nog over zijn van een ervaring, meer dan een decennia oud. Misschien had ik het opgeslagen als een typische vakantieliefde en heb ik mijn tijd op het eiland geromantiseerd. Ik hoopte stiekem dat de tijd hier had stilgestaan. Dat Javier nog steeds zeven dagen per week open was, dat Björn nog internetminuten en wereldmuziek op compact disks verkocht en dat een pakje Corona’s nog steeds tachtig cent kostte.

IMG_8376

Eigenaresse Laurie laat me de oude studio in La Calera zien.

Ik nam ome Willem mee naar plekken die ik graag wilde bezoeken. Plekken waarover ik hem had verteld. Mijn kleine studio in La Calera. Met de zeeblauwe deur die je vanaf de weg kon zien. Achter die deur deed papa de was. Op het balkon vierde papa dertien jaar geleden zijn twintigste verjaardag. Alleen. Want niemand kwam opdagen. Omdat verjaardagen op het strand of in Bar La Tasca werden gevierd. Toen heeft papa een boekje gelezen en heel lang over de vallei uitgekeken. De mooiste eenzaamheid die papa ooit heeft gekend. Daar wilde ik even spieken. Om het hoekje gluren of alles nog hetzelfde was. Laurie, de eigenaresse, deed open. Ze was toevallig een weekje over uit Amerika! Ik ontmoette haar toen op de boot en vertelde dat ik drie weken de tijd had om een nieuw huisje te vinden, een baan en wat vrienden. Drie weken na aankomst trok ik erin.

De studio was opgeknapt. Heel mooi! De blauwe deur moest alleen wijken voor de uitbouw. Laurie wilde het eigenlijk niet meer verhuren, maar nog wel aan ons. Lief hè! We zouden haar kunnen vragen of we er volgend jaar of zo gebruik van kunnen maken. Want papa had dertien jaar geleden een droom. Een droom om hier ooit met jou te wandelen. Langs het zwarte zandstrand naar La Playa. Hand in hand. Jij tussen mij en mama. Met tussenstops. Croissantje delen op de rotsen. De kleine banaantjes vindt je vast lekker. Stiekem mango plukken of gewoon eentje krijgen van Manolo. Fruithapje. Die droom kwam dichterbij toen papa daar weer liep.

IMG_8404

Onderweg naar La Playa langs het strand. Over een voetpad! Die lag er dertien jaar geleden niet.

Natuurlijk was er het een en ander veranderd door de tijd. De wegen waren verbeterd maar het internetcafé van Björn was verdwenen. Dat was even slikken. Maar wie zie ik opeens voorbij lopen? Björn! Hij had mijn komst voorvoeld, zei hij. Javier niet, maar hij was open. Nog vijf dagen per week. Na het eten in zijn restaurant waar papa werkte kwam hij een praatje maken. Het was alsof we elkaar eergisteren nog hadden gezien. Een aangrijpend weerzien met een oude vriend. Ik hield van deze man. Toen begreep papa opeens waarom dit eiland zoveel indruk op hem had gemaakt. De gratis internetminuten van Björn. Javier die dreigde al zijn geld van de bank af te halen als ze me geen bankrekening zouden geven. Papa was negentien jaar en voor het eerst het huis uit. Op een eilandje langs de kust van Afrika. Hier heeft papa alles geleerd. Leren eten, drie talen leren spreken, voor zichzelf leren zorgen. Geleerd over eerbied en ontzag. Voor de bergen en de zee.

 

image00147

Björn: “Ik heb het liedje dat we samen hebben gemaakt jarenlang afgespeeld in de shop totdat ik er gek van werd. Vanochtend draaide ik het weer voor eerst.”   Selfie: ome Willem.

Het was alsof het eiland tegen me fluisterde. Er kleefde magie aan dit stukje land en er was een afstemming tussen ons. Synchronicity zou ik het nu noemen maar die term kende ik toen nog niet. Als mama het ook wil gaan we volgend jaar samen. Dan laat ik jullie zien en voelen wat ik bedoel. Gaan we visjes kijken en bergwater halen in Epina en naar het eeuwenoude sprookjesbos. Wandelen we samen langs het strand naar La Playa. Lopen we samen mijn droom van dertien jaar geleden. Javier zal er zijn, net als Björn, de spetterende golven en de hoge bergen, de kleine banaantjes en het zwarte zand. Het was alsof ik er weer even contact mee moest maken. Even checken of de liefde nog wederzijds was. Of het wel een echte droom was. Maar het voetpad is aangelegd dus we hoeven er alleen maar op te lopen.

iPhotoiPhoto-mailtmp-2

September 2005 in Restaurante El Palmar