#45 Bootje varen

Papa was dus een weekje bootje varen met ome Willem. Langs de Canarische Eilanden met een luxe zeilboot en een echte kapitein Iglo. Het was toch even moeilijk bij het treinstation. De gedachte dat ik je negen dagen niet zou zien overviel me opeens. Ik was bang dat je me zou vergeten. Stom hè? Op jouw leeftijd is een weekje weg toch bijna 3% van je leven. Maar mama vertelde me dat dat niet zou gebeuren. Ze heeft je foto’s laten zien. Zei je opeens voor het eerst ‘papa’! Dat stelde me gerust. Negen dagen was net een beetje te lang misschien maar ik heb een bijzondere week gehad en was dichterbij dan je dacht.

Vanuit Tenerife is papa naar het eiland La Gomera gevaren. Hier voelde papa zich ooit thuis. Dertien jaar geleden. We hebben eerst twee dagen in de haven van San Sebastian gelegen en belandden midden in het grootste feest van het jaar. De eilandbewoners dansten in traditionele klederdracht en in een tent op het plein werd muziek gemaakt. Keiharde folklore. Voor een buitenstaander niet om aan te horen, maar ik voelde de trots van het eiland. Ik herinnerde me de liefde voor deze plek. De dag na de festiviteiten kwam het moment waarop ik lang naar had uitgekeken. Met de auto doorkruisten we het eiland en reden het dal in. Het Dal van de Grote Koning. Valle Gran Rey. Daar woonde papa. Dertien jaar geleden. Ik was een beetje nerveus. Wat en wie zou er nog over zijn van een ervaring, meer dan een decennia oud. Misschien had ik het opgeslagen als een typische vakantieliefde en heb ik mijn tijd op het eiland geromantiseerd. Ik hoopte stiekem dat de tijd hier had stilgestaan. Dat Javier nog steeds zeven dagen per week open was, dat Björn nog internetminuten en wereldmuziek op compact disks verkocht en dat een pakje Corona’s nog steeds tachtig cent kostte.

IMG_8376

Eigenaresse Laurie laat me de oude studio in La Calera zien.

Ik nam ome Willem mee naar plekken die ik graag wilde bezoeken. Plekken waarover ik hem had verteld. Mijn kleine studio in La Calera. Met de zeeblauwe deur die je vanaf de weg kon zien. Achter die deur deed papa de was. Op het balkon vierde papa dertien jaar geleden zijn twintigste verjaardag. Alleen. Want niemand kwam opdagen. Omdat verjaardagen op het strand of in Bar La Tasca werden gevierd. Toen heeft papa een boekje gelezen en heel lang over de vallei uitgekeken. De mooiste eenzaamheid die papa ooit heeft gekend. Daar wilde ik even spieken. Om het hoekje gluren of alles nog hetzelfde was. Laurie, de eigenaresse, deed open. Ze was toevallig een weekje over uit Amerika! Ik ontmoette haar toen op de boot en vertelde dat ik drie weken de tijd had om een nieuw huisje te vinden, een baan en wat vrienden. Drie weken na aankomst trok ik erin.

De studio was opgeknapt. Heel mooi! De blauwe deur moest alleen wijken voor de uitbouw. Laurie wilde het eigenlijk niet meer verhuren, maar nog wel aan ons. Lief hè! We zouden haar kunnen vragen of we er volgend jaar of zo gebruik van kunnen maken. Want papa had dertien jaar geleden een droom. Een droom om hier ooit met jou te wandelen. Langs het zwarte zandstrand naar La Playa. Hand in hand. Jij tussen mij en mama. Met tussenstops. Croissantje delen op de rotsen. De kleine banaantjes vindt je vast lekker. Stiekem mango plukken of gewoon eentje krijgen van Manolo. Fruithapje. Die droom kwam dichterbij toen papa daar weer liep.

IMG_8404

Onderweg naar La Playa langs het strand. Over een voetpad! Die lag er dertien jaar geleden niet.

Natuurlijk was er het een en ander veranderd door de tijd. De wegen waren verbeterd maar het internetcafé van Björn was verdwenen. Dat was even slikken. Maar wie zie ik opeens voorbij lopen? Björn! Hij had mijn komst voorvoeld, zei hij. Javier niet, maar hij was open. Nog vijf dagen per week. Na het eten in zijn restaurant waar papa werkte kwam hij een praatje maken. Het was alsof we elkaar eergisteren nog hadden gezien. Een aangrijpend weerzien met een oude vriend. Ik hield van deze man. Toen begreep papa opeens waarom dit eiland zoveel indruk op hem had gemaakt. De gratis internetminuten van Björn. Javier die dreigde al zijn geld van de bank af te halen als ze me geen bankrekening zouden geven. Papa was negentien jaar en voor het eerst het huis uit. Op een eilandje langs de kust van Afrika. Hier heeft papa alles geleerd. Leren eten, drie talen leren spreken, voor zichzelf leren zorgen. Geleerd over eerbied en ontzag. Voor de bergen en de zee.

 

image00147

Björn: “Ik heb het liedje dat we samen hebben gemaakt jarenlang afgespeeld in de shop totdat ik er gek van werd. Vanochtend draaide ik het weer voor eerst.”   Selfie: ome Willem.

Het was alsof het eiland tegen me fluisterde. Er kleefde magie aan dit stukje land en er was een afstemming tussen ons. Synchronicity zou ik het nu noemen maar die term kende ik toen nog niet. Als mama het ook wil gaan we volgend jaar samen. Dan laat ik jullie zien en voelen wat ik bedoel. Gaan we visjes kijken en bergwater halen in Epina en naar het eeuwenoude sprookjesbos. Wandelen we samen langs het strand naar La Playa. Lopen we samen mijn droom van dertien jaar geleden. Javier zal er zijn, net als Björn, de spetterende golven en de hoge bergen, de kleine banaantjes en het zwarte zand. Het was alsof ik er weer even contact mee moest maken. Even checken of de liefde nog wederzijds was. Of het wel een echte droom was. Maar het voetpad is aangelegd dus we hoeven er alleen maar op te lopen.

iPhotoiPhoto-mailtmp-2

September 2005 in Restaurante El Palmar

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s