#54 De witte box

Zo, dat viel onverwachts even zwaar. Een typisch gevalletje van koud op m’n dakje. Veel tijd had ik niet om me er psychisch op voor te bereiden. Om emotioneel afscheid te nemen van de box. De witte box die sinds de geboorte van mini Stuubs prominent in de kamer staat. Stond. Hij stond in de kamer. Hij is net weg. Opgehaald door een willekeurige opa en oma. In de achterbak van een blauwe auto naar een onbekend adres. Weg box. Een leegte in de kamer. Alleen beer maakte er de laatste weken eigenlijk nog dankbaar gebruik van. Gratis af te halen zonder beer maar met boxkleed. Het grijze boxkleed. Meerdere malen ondergespuugd. Witte spuugvlekken op een grijs kleed. Het DNA van mijn zoon in dit kleed gekropen. Hij lag er op. Op zijn rug, op zijn buik. Slapend, snurkend, turend, veilig. Weg boxkleed.

Ik heb gehuild op de lege plek waar drie minuten geleden een box stond die behalve een box ook een veilige ruimte was voor Elandje. Een ruimte die hij nu zonder box om hem heen moet bouwen. Een onzichtbare box. Zonder spijlen en zonder boxkleed. De wijde wereld in. Een moment van afscheid nemen. Zoals iedere dag een moment is van afscheid nemen van de oude Eland en het verwelkomen van de nieuwe.

Advertenties

#53 Vonkjes van vreugde

Papa en mama hebben nog geen nieuw huis gevonden. Het schattige huisje aan de rand van het bos in Darp is toch echt te klein voor ons en in Elim zijn we bang dat een deel van het dak omlaag komt. Dat hebben we al eens meegemaakt met de luifel van de camper. Alles wijst erop dat het een lange vakantie gaat worden in de kampeerwagen. Overhaast een huis kopen willen we niet dus we gaan nog even verder zoeken naar een plek waar jij de komende jaren op gaat groeien.

Je hebt de dozen vast al zien staan. In de gang, in de keuken, boven en in het kantoor. Papa wil over een maand alles ingepakt hebben. Dan gaat mama twee weekjes op een paard door Siberië rijden. Vandaar de paardrijlessen op zondagochtend en de strakke legging. Wanneer mama terugkomt hebben we nog maar tien dagen voordat we de sleutel van jouw geboortehuis inleveren. Nog vier weekjes slaap je in jouw kamertje, loop je op de vloer in de huiskamer waar jij je eerste pasjes hebt gezet. Hier heb jij de eerste zestien maanden van jouw leven gewoond. De babyspullen verhuizen niet mee. In de box zal over een tijdje wellicht een ander kindje liggen. Het is tijd om afscheid te nemen van je babytijd. Je loopt, je puzzelt, je klimt, je doet een kippetje en een koetje na, zegt ‘mama’ als ze thuiskomt, je wijst en observeert, je weet dat je met een bal kunt gooien of er tegenaan kunt schoppen en je wilt alles zelf doen. Een klein meneertje ben je geworden. Op je merksneakertjes van ome Geert liep je vanmiddag langs de flamingo’s in de Orchideeënhoeve. Sommige stukjes van het pad alleen en andere stukjes hand in hand. Druk zwaaiend naar de mensen op je pad. Deel je jouw vreugde. Raak je Je pikt opvallend vaak de mensen eruit die het extra kunnen gebruiken. Doe je dat bewust? Die mevrouw in de rolstoel bij het Maki-verblijf. De oude vereenzaamde Arabier op het bankje bij de supermarkt die na jouw gulle groet zijn hand op zijn hart legt en dankbaar knikt. De kniezige Pool die zo lang moet wachten op zijn vriendin met een jointje achter zijn oren. Wat wilde je hem zeggen? De voorbij fietsende oma in het park met navigatie op haar stuur die ‘echt even moet stoppen’ om terug te zwaaien. De haastige mevrouw op hoge hakken die zichzelf voorbij loopt onderweg naar het toilet in het restaurant. Papa zag wat er met haar gebeurde.

Over vier weken gaan we eerst samen de camper in. Jij en ik. Gaan we een leuke camping uitzoeken waar we naar 65-plussers gaan zwaaien. Misschien een roadtripje maken naar opa en oma in Brabant en daar vijf dagen over doen alsof we naar Zuid-Frankrijk rijden. Zoiets. Een avontuur zonder vaste woon- of verblijfplaats. En ondertussen stiekem vele vonkjes van vreugde achterlaten. Dat doe je mooi. Als we weer terug zijn uit Zuid-Frankrijk halen we Grote Broer op van school. Met de camper. Zal die gaaf vinden! En dáárna stapt mama aan boord van ons rijdende huis en wonen we met z’n allen op wielen voor een tijdje. Kunnen we samen zwaaien naar andere campers.

#52 Tevreden

Lang geleden was papa wel eens ontevreden. Ontevreden over de wereld en ontevreden met zichzelf. Daarna kwam een tijd dat papa tevreden was. Tevreden met zichzelf en de wereld om hem heen. Toen weer niet en toen weer wel. In vrede en in onvrede wisselden elkaar regelmatig af.

Opeens was papa té tevreden met zichzelf. Had heel wat graafwerk gedaan en aan zichzelf gesleuteld, geveild en getimmerd. Hij steeg tot eenzame hoogte. Papa vond zichzelf een hele peer, vond zichzelf belangrijk maar werd daarover steeds minder tevreden. Het persoonlijke en spirituele ontwikkelings pad, dat ooit zo verhelderend was en waar zo veel groeispurten mogelijk waren, is nu soms een verwarrende wereld met ondenkbaar veel verschillende lagen waarin papa er steeds aan wordt herinnerd nog niet af te zijn. Niet klaar, niet heel, niet volledig, niet uitgelijnd, niet belichaamd, niet zuiver, niet schoon, niet volmaakt, niet goed genoeg. Papa is het daar mee eens. Papa kan nog dieper, nog hoger, nog krachtiger, nog zuiverder, nog beter. Maar mag ik ook even tevreden om me heen kijken? Dat mocht papa van zichzelf dus niet.

In de ‘Tao Te King voor ouders’ – een boekje over de wijsheid van Lao Tse van William Martin – leest papa regelmatig wat stukjes. Om te reflecteren of ik het als vader met 1 jaar ervaring wel of niet goed doe en om mijn handelen onder de loep te nemen. Hoofdstuk 8 gaat over tevredenheid. Er staat dat het uitstralen van tevredenheid de beste erfenis is die ik jou kan geven. Niets is voor een kind stimulerender dan ouders die vreugde beleven aan eenvoudige dingen en tevreden zijn met het huidige moment. Want wijze ouders zijn als water, lees ik verder. Tevreden voedt water alles wat op haar weg komt. Terwijl mensen vechten om hogerop te komen, stroomt water vol vreugde naar beneden. Ben jij op jacht naar ‘meer’, vraagt het hoofdstuk?

Deze week stapte papa uit een project. Dat was een moeilijke keuze en op een andere laag juist heel eenvoudig. Een project waarin een enorme groei en expansie op papa lag te wachten. Alleen om die reden was het al ondenkbaar om deze kans te laten liggen. Maar het zou veel gaan vragen. Op een bepaalde laag. Dat deed het eigenlijk al een paar weken. Dat heb jij ook wel gemerkt, toch? Je duwde me zelfs een paar keer letterlijk weg. Toen dacht papa: wat jaag ik nou eigenlijk na? Is het niet goed genoeg wat ik doe, wie ik ben, wat ik heb? Waarom zo ontevreden? Omdat ik conform de spirituele norm nog niet volmaakt ben? Papa mag eigenlijk heel tevreden zijn. Misschien wel precies waar ik nu moet zijn. Sterker nog, papa is verder dan hij ooit had durven dromen en groeit iedere dag samen met jou mee. Tevredenheid klinkt geringschattend. Alsof je genoegen neemt met iets maar misschien schuilt er meer achter. Een diepere laag van tevredenheid welke papa nog niet heeft ontdekt.

Het is goed. Precies goed. Precies goed dat jij nu officieel na 14,5 maand loopt. En dat je vandaag uit een rietje kunt drinken. Niet te vroeg, niet te laat. Jij groeit op jouw eigen tempo en bent precies waar je nu bent. Dat gaat papa ook maar weer eens doen. Gewoon eens een poosje lekker tevreden zijn. Daarna zien we wel weer verder.

#51 Schermkind

Grote Broer wil niet dat zijn jongere broertje een schermkind wordt. Schermkinderen zijn kinderen die hoofdzakelijk achter tv en ander soortige schermen verdwijnen. ‘In mijn klas zitten allemaal schermkinderen. Ze zeggen dat ik een Wii heb maar ik heb helemaal geen Wii. Ik weet toch zelf wel of ik een Wii heb! Eland is een natuurkind.’

Grote Broer heeft het wel vaker goed. Een jaar voor de geboorte van mini-Stuubs zag hij een eland uit de lucht vallen en afgelopen week vertelde hij dat mama bij een workshop van het Elfenspel de Krijger-kaart zou trekken. Mama trok die avond inderdaad die kaart. Ik durf er wel op te vertrouwen dat Elandje een natuurkind is. Hiervoor hebben wij als ouders de juiste omstandigheden te scheppen.

Vandaag zitten we voor de camper zwaluwen te spotten aan een weiland ergens in de Weerribben. In de sloot is een echtpaar kikkers stiekeme dingen aan het doen, onder de boom zit een groepje Canadese ganzen en links van ons knuffelt mama paard met haar veulen. Hier is ruimte. Hier heerst stilte. Hier is de eenvoud van het leven. Campertje, klapstoeltjes en poederkoffie. Elandje wil geen middagslaapje en vindt het allemaal veel te interessant. Hij zit bij mij op schoot. In zijn slaapzak. Ieder vogeltje heeft hij in de smiezen als een volleerd vogelspotter. Ons uitzicht is ons scherm.

Zou dit het zijn voor ons? Een nomadisch bestaan waarin we neerstrijken op de mooiste plekken. Dichtbij de natuur, dichtbij de eenvoud. Zonder hypotheek op de schouders van Mevr. Stuubs. Zonder afwasmachine en snelle WiFi en schermpjes. Alles ligt open sinds deze week. Ons rijtjeshuis verkocht. Binnen een paar dagen. Er is nog geen nieuw huis en op 1 augustus leveren we de sleutel in. Een nieuw huis is de logische stap. Een plek waar we definitief kunnen wortelen maar ons misschien niet dichterbij een diep verlangen brengt. Kan het allebei? Is die plek er? Die situatie? Kan het financieel? Een vaste basis op een mooie plek, camper voor de deur en in de winter naar Bali of La Gomera.

Mijn lat des levens ligt hoog. Ik wil het allemaal. Niet eens meer voor mezelf, maar nog meer voor mijn zoon. Niet dat ik alles uit het leven wil knijpen, want ik weet: het leven zit in ieder moment. Een zwaluw volgen die over het water scheert en dat door de ogen van Eland. Onbetaalbaar. Ik heb oog voor het kleine en wens tegelijkertijd groots en meeslepend. Maar dan in eenvoud en betekenis. Naar de roots van zijn moederlijn in Indonesië, hem alle provincies van zijn geboorteland laten ontdekken, hand in hand over het zwarte strand van La Gomera. Hem kennis laten maken met de elementen waar een natuurkind zich bij thuis voelt. Het water, de lucht, de aarde en de vonk van aanwezigheid.

Stap voor stap komen we dichter bij de uitgang van de droom. Het mag alles zijn. Een boshuis tussen de kwetterende vogeltjes waar vrienden kunnen neerstrijken met hun campertje voor het weekend, een hoekwoning in een dorp met zeshonderd inwoners en een school op loopafstand, een appartement in het hartje van Zwolle met een koffiespecialist in de straat en een theater om de hoek of een tijd in een woonmobiel met nieuwe luifel, eenpansgerechten en iedere ochtend een ander scherm. Of een combinatie van. In vertrouwen wacht ik geduldig op het moment in tijd en ruimte dat de vorm zich laat zien aan ons. Dan kiezen we voor het nieuwe. Grote Broer zag een winkelpand voor zich waar we onze boeken verkopen. Wie zal het zeggen? We kunnen niet om het hoekje kijken. Al heb ik het vermoeden dat mini-Stuubs en Grote Broer dit stiekem wel af en toe doen.

#50 Hoge koorts

Dit weekend zou in het teken staan van het boek. De laatste aanpassingen aan Geen Cabaretier. Een boek over (on)belangrijk zijn en over betekenisgeving. En over loslaten van zekerheden en spannende keuzes maken in het leven. Soms. Want soms zijn ze ook heel gemakkelijk en vanzelfsprekend. Zeker als het om je kinderen gaat. Het weekend stond niet in het teken van het boek.

Ik arriveer om drie uur in Geldrop om samen met mijn vader aan de definitieve lay-out te werken van het binnenwerk en de omslag. Ik leg Eland direct in bed. Hij heeft onderweg van Meppel naar het zuiden niet geslapen. Twee uur later wordt hij wakker om te eten. Maar hij wil niet eten. Geen honger, vermoed ik. Opa zet hem aan de salontafel met wat speelgoed en we gaan er bij zitten. Dan zie ik hem opeens achterover vallen. Hij kijkt me aan alsof hij iets in de gaten heeft wat ik nog niet weet. Ik pak hem op, troost hem en hij maakt een plotseling vreemde beweging wat op een stuiptrekking lijkt. Ik kijk naar hem en hij kijkt bezorgd terug. Een tweede stuiptrekking. Een derde. Het wordt heftiger en nu ook spannender. Bezorgdheid neemt toe. Even googlen: de meeste ouders ervaren het alsof hun kind dood gaat maar er is niks ernstigs aan de hand. Een koortsstuip. Na een belletje met de huisartsenpost ligt Eland inmiddels rustig te slapen op mijn borst op de bank. Wanneer hij wakker wordt is zijn hoofdje nog warmer dan een uurtje geleden. Toch is hij vrolijk. In kleermakerszit zwaait hij naar opa en oma en werpt af en toe een blik op de natuurbeelden op tv. Maar dan begint hij hevig te trillen.

Tot hier het verslag. De rest van de ervaring is er een voor mij en helaas ook voor opa en oma Stuubs. Gelukkig was zijn moeder hier geen getuige van. Gelukkig heb ik de informatie op internet gelezen. Die komt overeen met mijn werkelijkheid. 112 bellen. Na een halve minuut ligt hij uitgeput in mij armen. Na een half uur hoor ik het geluid van de ambulance.

We moeten blijven. Ter observatie. Mevr. Stuubs is onderweg naar het ziekenhuis. Mijn ouders zijn er en ook mijn broer met zijn vriendin. Of ik het fijn vond dat ze meegingen. Nee, dacht ik vanuit een oud mechanisme om alles zelf te willen oplossen om zo uiteindelijk mezelf als held te benoemen. Ja, zei ik. Waarom niet samen deze gebeurtenis dragen? Ook ome Jan wil van betekenis zijn. Opa en oma zijn bezorgd. Slapen toch niet. In de wachtkamer is koffie en in een behandelkamertje volgen twee korte naschokken. Het is mijn vader die baalt van het lange wachten. Ik niet, tot ieders verbazing. Mijn weerstand op het bureaucratische systeem is veranderd in dank voor de hulp die mijn zoon ontvangt die ik hem op dit moment in zijn leven niet kan geven. Om 4.15 uur valt Elandje eindelijk in slaap. Wonder boven wonder doen ook wij een oog dicht.

Het boek afmaken is van hoogste prioriteit gedegradeerd tot totaal onbelangrijk. Terugkoppeling aan de eindredacteur kan wachten. De opmaak kan wachten. De drukker kan uitgesteld. De klant is koning af. Iedereen begrijpt dit en alles mag wijken voor wat het allermeest van betekenis is. Vanzelfsprekend laat ik alles los. Het kost geen moeite en er is geen twijfel. Keuzes maken is soms heel gemakkelijk.

Om 11.00 uur mag Eland van de kinderarts naar huis. Hoge koorst door een soort luchtweginfectie. Hij is voldoende opgeknapt en kijkt weer wat frisser de wereld in. Vandaag begint voor hem het lange verwerken. Voor mij het gevecht met de angst op herhaling. Van iedere onverhoedse beweging die hij maakt, maken mijn hersenen een koortsstuip. Mijn vader zegt dat het eventjes kan duren voordat er weer vertrouwen is. Hij zal het wel weten.

#49 Kus

Vandaag heeft mijn zoon voor het eerst een meisje gekust. De eerste zonnestralen van de week geven Pip’s blonde krullen een lumineuze gloed. Een fraai shirt met rode rozen draagt ze. Rennend op haar loopfiets om het speelkasteel in het Wilhelminapark vanmiddag. We hebben zojuist de gakkende ganzen begroet. Eerst voorzichtig samen op de wipwap. Daarna volgt een verlegen lach en stapt weer op. Een poos later fietst ze opnieuw langs en stopt voor zijn neus. ‘Hij is mijn vriendje’, onthult Pip. Ik leg uit dat Eland nog niet kan praten maar dat ze aan zijn gezicht wel kan aflezen of het wederzijds is. Eland pakt het stuur van de loopfiets stevig beet en kijkt ondertussen geboeid naar het meisje. Pip aait Eland over zijn hoofd. Ik houd de loopfiets vast zodat die niet omvalt. Eland buigt behoedzaam over het stuur en één, twee, drie, kus.

Tijd om te gaan. Dag Pip! We zwaaien en fietsen zingend naar huis. Als hij zou kunnen fluiten, fluitend. Nog even naar de mobiele telefoonwinkel om een nieuw toestel te bestellen. Daar is het rond de klok van 17.00 uur rustig. De telefoonmevrouw helpt mij aan het toestel en de telefoonmeneer speelt bij het Samsung-eiland met Eland. Als we weer vertrekken flirt hij vluchtig met de telefoonmevrouw en in het fietsstoeltje zwaait hij nog even naar de telefoonmeneer. Dag Eland! Zingend, fluitend en zwaaiend naar alles en iedereen fietsen we stapvoets de stad uit. Hij is vandaag weer helemaal de vrolijkheid zelve. Misschien omdat de verkoudheid weg is. Misschien wel door de kus.

Stuubs

#48 Boekenweek

Vandaag is de aftrap van de boekenweek. En dat is voelbaar in huize Stuubs. Het trilt aan alle kanten door en de letters brokkelen als stucwerk van de muur. Vandaag heb ik louter schrijvend doorgebracht en morgen krijgt Mevr. Stuubs feedback over haar manuscript van haar allereerste lezer. Ze zag zichzelf al naast Saskia Noort zitten aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk, maar dan volgend jaar. En ze vond dat ik er als een echte schrijver uit zag toen ik vanavond terug kwam uit Pesse waar ik op een flexplek het spelletje ‘doen alsof’ heb gedaan. Doen alsof je een schrijver bent met je eigen uitgeverij onder je kont en een eigen kantoor, compleet met koffiecorner en inhouse catering. Als je het spelletje goed speelt is het net echt en ga je er vanzelf in geloven. The power of beleving.

Het was allemaal echt maar dan zonder huurcontract maar met denkbeeldig personeel. In Pesse bij Green Planet. Flexplekken met een joekelsgroot kopieerapparaat in de hoek. Het was allemaal echt. Ook de uitgeverij. Die hebben we op de verjaardag van mini-Stuubs ingeschreven in het handelsregister. En of we gaan handelen. Vanuit vreugde. Onder de naam MOOSE UP YOUR LIFE | BOOKS. Geïnspireerd door Elandje. Een nieuwe en eigenzinnige uitgeverij die past in deze tijd. Onze belangrijkste waarde is dat we trouw blijven aan onze creatieve kern. We stellen oorspronkelijkheid voorop waardoor de authentieke signatuur van de schrijver behouden blijft. Dit is voelbaar voor de lezer. Ik vond het literair goed genoeg om op de website te zetten. Vanavond meteen gepubliceerd. Online met die hap. www.mooseupyourlife.nl. Met foto’s van ons -waar ik zelfs met een pen op sta en net alsof doe dat ik niet weet dat ik word gefotografeerd- en een lege bookshop. Maar het eerste boek komt eraan. Geen Cabaretier is vanaf eind april verkrijgbaar in onze online boekhandel en waarschijnlijk ook nog wel ergens anders.

‘Ga je zo laat nog een verhaaltje schrijven op Stuubs?’, reageert Mevr. Stuubs verbaasd omdat ik de hele dag al heb geschreven. Natuurlijk! Het is tenslotte maar een keer per jaar boekenweek. Gewoon een kort verhaaltje. Over de intrinsieke beleving van dingen. Dat een gratis flexplek kan voelen alsof je een gigantisch imperium runt. Zo groot dat je je eigen personeel niet eens kent…

Stuubs